14.07.2026

Na moim prywatnym, dietetycznym poligonie, gdzie przez ostatnie lata ponosiłem spektakularne klęski z gracją i skutecznością włoskiej armii podczas drugiej wojny światowej, wreszcie nastąpił przełom. Osiągnąłem sukces. To zaledwie mały krok dla ludzkości, ale absolutnie gigantyczny skok dla mojego obwodu w pasie. Przez okrągły tydzień - siedem długich, wycieńczających dni - trzymam się zaplanowanej kaloryczności jak kapitan tonącego statku steru. Mój wewnętrzny Grubas, ten złośliwy, rozwydrzony tyran, który zazwyczaj żąda wlania w siebie galonów tłuszczu o północy, został poskromiony. Za każdym razem, gdy tylko próbuje przejąć dowodzenie, dostaje mentalnym kapciem w nos i z piskiem kuli się w kącie.

Efekt tej tyranii jest mierzalny. Wchodzę rano na wagę, a urządzenie, które zazwyczaj witało mnie wrogim trzeszczeniem plastiku, tym razem pokazało równe trzy kilogramy mniej. Trzy kilogramy! To waga dorodnego arbuza, małego psa albo bloku silnika w Daewoo Tico. Oczywiście, mam pełną, brutalną świadomość, że w dziewięćdziesięciu procentach jest to woda. Woda oraz spektakularna, masowa ewakuacja z mojego organizmu zaległych, przetworzonych resztek z menu uśmiechniętego klauna, które koczowały w moich jelitach jeszcze od zeszłego miesiąca.

Robiąc sobie małą retrospekcję z minionego tygodnia, doszedłem do przełomowego odkrycia. Otóż dotarło do mnie, że ten cały fast food potwornie mi ciążył. Za każdym razem, gdy nafaszerowałem się tymi syntetycznymi bułkami i ulepem z frytownicy, czułem się jak rozdymka. Jak napompowany helem balon zaporowy z czasów bitwy o Anglię, gotowy w każdej chwili unieść się nad osiedlem i zablokować lokalny ruch lotniczy.

A teraz? Muszę z pewnym zawstydzeniem, niemal w tajemnicy przed samym sobą przyznać, że czuję się fantastycznie. Odkryłem w sobie masochistyczną, perwersyjną radość z bycia głodnym. Próbuję na nowo przyzwyczaić mój rozpieszczony organizm do stanu, w którym bak nie jest nieustannie zalany pod sam korek.

Wprowadziłem reżim. Spożywam dokładnie trzy posiłki w sztywnym oknie między godziną dziesiątą a dwudziestą. To okno może nie jest wielkości lufcika w łodzi podwodnej, ale daje mi wystarczająco dużo czasu pomiędzy posiłkami, by wygenerować to zapomniane, starożytne uczucie zwane „tęsknotą za jedzeniem”. To trochę jak wpatrywanie się w pasek aktualizacji systemu Windows, który z uporem maniaka zawiesił się na dziewięćdziesięciu dziewięciu procentach dokładnie na pięć minut przed twoją najważniejszą wideokonferencją - proces bolesny, doprowadzający do szału, ale niesamowicie budujący charakter.

Jednak odmawianie sobie jedzenia to dopiero początek mojego szaleństwa. Czy wspominałem wam już o moim najnowszym projekcie? O planie, który jest ostatecznym dowodem na to, że oprócz problemów z wagą, cierpię również na głębokie zaburzenia racjonalnego myślenia? Chyba nie.

Otóż, proszę państwa, szykuję się do przebiegnięcia półmaratonu. Tak, dobrze przeczytaliście. W czerwcu lub lipcu 2027 roku zamierzam dobrowolnie, bez wyroku sądu, poddać moje stawy skokowe i kolana absolutnie barbarzyńskim torturom na dystansie dwudziestu jeden kilometrów.

To jest zupełnie nowa, równoległa bitwa, która toczy się w mojej głowie. Widzicie, niedalej jak dziesięć lat temu, w mitycznych czasach mojej szczytowej formy, byłem regularnym biegaczem. Mam na swoim rozkładzie parę pełnych maratonów, kilkanaście półmaratonów i dziesiątki mniejszych zawodów. Moja głowa doskonale to pamięta. Mój mózg wciąż ma wgraną telemetrię z tamtych lat. Kiedy zakładam buty, moje wewnętrzne oprogramowanie krzyczy: „Jesteś rączą, kenijską gazelą! Mamy niesamowite tempo! Leć, wiatr we włosach, asfalt płonie!”.

Problem polega na tym, że owo genialne, sportowe oprogramowanie próbuje teraz zarządzać podwoziem, które przypomina zardzewiały, sowiecki traktor z zajechanym sprzęgłem i wyciekiem oleju. Mózg daje sygnał do gwałtownego ataku, a ciało odpowiada dramatycznym chrupnięciem w kolanie i zadyszką już podczas wiązania sznurówek. I gwarantuję wam, że to bolesne zderzenie cyfrowych wspomnień o wielkiej chwale z rdzewiejącą, brutalną rzeczywistością mojej dzisiejszej anatomii, to najbardziej wycieńczający konflikt psychologiczny jaki przepracowuję.