09.08.2026

Równość to z założenia piękny, niemal antyczny ideał. Przez wieki wybitni filozofowie przelewali morze atramentu, próbując wyważyć szale sprawiedliwości na społecznej, aptekarskiej wadze. Wydawałoby się, że w dwudziestym pierwszym wieku, w samym sercu Europy, powołanie specjalnego Ministerstwa Równości będzie stanowić ostateczny triumf tej idei. Niestety, kiedy do akcji wkraczają polscy politycy, nawet najszlachetniejsze koncepcje zaczynają przypominać logikę Alicji w Krainie Czarów, która właśnie pomyliła grzyby na podwieczorku u Szalonego Kapelusznika.

Jeśli śledzicie ostatnie dokonania naszej niezawodnej ministry równości, na pewno natknęliście się na jej karkołomną próbę obrony jednego z największych reliktów polskiego systemu prawnego – różnicy w wieku emerytalnym. Przypomnijmy: w naszym kraju kobiety kończą pracę w wieku sześćdziesięciu lat, a mężczyźni muszą harować do sześćdziesiątego piątego roku życia. Jak to się ma do konstytucyjnej równości? Otóż, jak dowiedzieliśmy się z oficjalnych ust, ma się doskonale! Pani ministra dokonała bowiem historycznego, intelektualnego odkrycia. Zważyła mopa, zmierzyła objętość garnka z rosołem, wyliczyła roboczogodziny spędzone przy desce do prasowania i z absolutną powagą ogłosiła, że pięć lat darmowej męskiej pracy w fabrykach i biurach to sprawiedliwa rekompensata za nieodpłatną pracę domową kobiet.

To jest moment, w którym matematyka po prostu wychodzi z pokoju i cicho zamyka za sobą drzwi. To istna, średniowieczna alchemia! Zamiast zamieniać ołów w złoto, ministerstwo postanowiło przetransformować zmywanie naczyń i odkurzanie dywanów w twarde, wpisane do kodeksu lata składek emerytalnych. Próba zrównania niewycenionej pracy domowej z przymusowym, ustawowym wydłużeniem etatu dla jednej płci to tak, jakby kapitan tonącego statku próbował zatkać wielką wyrwę w kadłubie paczką mokrych chusteczek i z uśmiechem na ustach twierdził, że to innowacyjna metoda uszczelniania.

Czytając te rewelacje, pomyślałam sobie, że rządzą nami wariaci. Ale po chwili głębszej refleksji dotarło do mnie, że z tej absurdalnej, wykrzywionej logiki płynie wniosek, z którego autorka tych słów prawdopodobnie w ogóle nie zdaje sobie sprawy.

Logika pani ministry to bowiem klasyczny miecz obosieczny. Skoro najwyższy organ państwowy do spraw równości oficjalnie uznał, że przymusowe pięć lat męskiej harówki więcej to urzędowa waluta, którą panowie płacą za kobiece sprzątanie i gotowanie, to znaczy, że właśnie dobiliśmy niezwykle interesującego targu.

Drodzy panowie, państwo wystawiło wam fakturę, a wy właśnie ją opłaciliście swoimi latami emerytalnymi. To klasyczny, średniowieczny handel odpustami! Płacicie trybut do ZUS-u, ale w zamian otrzymujecie z samego nadania ministerialnego papieża absolutne, dozgonne rozgrzeszenie z jakichkolwiek obowiązków domowych. W tym momencie mężczyźni otrzymali odgórne, usankcjonowane prawnie przyzwolenie na „nicnierobienie” w domu.

Wyobraźcie to sobie. Zbliżają się święta. Wasza partnerka z irytacją wsuwa wam w dłoń płyn do mycia szyb i ściereczkę z mikrofibry, żądając zajęcia się oknami. A wy? Zamiast potulnie ruszyć do boju z zaciekami, możecie spokojnie zasiąść w fotelu, uśmiechnąć się z pobłażaniem i odrzec: „Kochanie, naprawdę chciałbym pomóc. Moje serce wręcz wyrywa się do tej smugi w lewym, górnym rogu. Ale niestety, Ministerstwo Równości doliczyło mi za tę usługę pięć lat do wieku emerytalnego. Mój wieloletni abonament na święty spokój został w pełni opłacony ryczałtem na poczet budżetu państwa. Zgłoś ewentualną reklamację do rządu”.

Pojawia się tu jednak pewien nieprzewidziany, niezwykle bolesny dla mnie wyłom w całym tym misternym planie. Kiedy już miałem triumfalnie wyciągnąć tę państwową licencję na „nicnierobienie” przed moją ukochaną, uświadomiłem sobie, że to ministerialne zwolnienie ze zmywania całkowicie sabotuje mój drugi, prywatny front. Jak dobrze wiecie, toczę obecnie ciężką, okopową wojnę o utrzymanie deficytu kalorycznego. Szorowanie kabiny prysznicowej, bieganie z odkurzaczem i targanie siat z zakupami to przecież doskonały, darmowy trening obwodowy. Jeśli skorzystam z rządowego alibi i na najbliższe dekady zasiądę na kanapie z pilotem w ręku, mój wewnętrzny Grubas ogłosi ostateczne zwycięstwo, a ja szybko przyjmę kształt i aerodynamikę balonu zaporowego z czasów drugiej wojny światowej.

Dlatego też, całkowicie omijając to absurdalne, centralne planowanie, usiedliśmy z moją ukochaną przy stole i zawarliśmy oddolny, twardy traktat pokojowy. Doszliśmy do fundamentalnego konsensusu w sprawie podziału naszych domowych obowiązków. Dlaczego? Bo właśnie tak to powinno wyglądać w każdym normalnie funkcjonującym społeczeństwie.

Związek to jest autonomiczny mikrokosmos. Zamknięty, suwerenny ekosystem, w którym dwoje partycypujących w nim ludzi powinno samodzielnie ustalać zasady gry, dogadując realia własnego domostwa w oparciu o szacunek, możliwości i bieżące potrzeby. To partnerzy mają układać się między sobą w zaciszu własnej kuchni, a nie aparat państwowy, który z gracją słonia w składzie porcelany próbuje odgórnie regulować, kto ma wycierać kurze, przeliczając to na giełdzie ZUS-u. Kiedy urzędnik próbuje narzucić sztywne, zbiurokratyzowane tabele na żywą, ludzką relację, zawsze kończy się to spektakularną katastrofą. W naszym domu, na szczęście, to my wciąż trzymamy w rękach koronę i berło.